Σου χρωστάω πάντα ένα κέρασμα…

Μα πως να μην μιλήσω για σένα; Ούτε ένα λεπτάκι τόσο δα; Για σένα που όταν με συναντάς το χαμόγελο σου διαπερνά όλο σου το πρόσωπο; Που δεν χαμηλώνεις ποτέ το βλέμμα σου. Για σένα, που όταν σε αγγίζω γίνεσαι χείμαρρος που τα κάνει όλα ρημαδιό; Για σένα που κάθε λεπτό ήταν όλα φανερά και εξηγημένα και τόσο καθαρά και συγκεκριμένα που ξέμενα από λέξεις;

Από το πρώτο δευτερόλεπτο. Το πρώτο λεπτό.. Το θυμάσαι εκείνο το πρώτο λεπτό; Εγώ ναι. Ξέφυγα απ’ την πορεία μου εκείνο το λεπτό. Ξέφυγα απ’ τον δρόμο μου και ας ήταν ο νους μου θολωμένος απ’ το ποτό. « Θα έρθω να σε βρω» είπες. Και ήρθες. Και ξαναήρθες.

«Να μου λες ναι και ας λες πως είσαι μεθυσμένη.» Έτσι είπες. Και εγώ γέλασα. Εσύ πιο διάπλατα. Πάντα χαμογελάς παραπάνω από μένα όταν με συναντάς.

Για σένα, που μέσα στην απλότητα σου ξύπνησες μέσα μου την κοπέλα που τα μπορεί όλα. Για σένα που έφυγες μέσα στην νύχτα να με βρεις έστω για λίγο. Άλλες φορές για πολύ. Συνήθως εγώ έχανα τον χρόνο και ξέφευγα απ’ την μέχρι τότε πορεία μου. Χωρίς φλας. Έπαιρνα το ρίσκο και ξέφευγα. Έστριβα. Χωρίς φλας.

Για τις νύχτες και τα απογεύματα , εκείνα τα κλεμμένα που με ξέφευγες, πάντα θα σου χρωστώ κέρασμα. Κάθε φορά. Γιατί κάθε φορά που οδηγούσα για εσένα, είχα χαμόγελο στο στόμα και τραγούδια τέρμα. Θα σου χρωστώ πάντα κέρασμα για αυτό.

Γιατί όταν ήταν η ώρα να ντυθείς και να φύγεις, δεν έφυγες ποτέ. Γιατί όταν ήταν η ώρα να φύγεις, έβρισκες κάτι να πεις για να μείνεις λίγο παραπάνω. Κι έμενες. Εκεί, ξαπλωμένος και γοητευτικός. Και η νύχτα γινόταν χάραμα.

Κι εγώ ξέφευγα απ’ την πορεία μου. Την μέχρι τότε. Για αυτό και μόνο πάντα θα φέρνω κρασί. Και ξηρούς καρπούς. Και θα φέρνω και κάτι βλέμματα νυχτερινά ακόμη και αν έξω είναι καταμεσήμερο. Ο τρόπος που θα σε κοιτώ, θα ναι πάντα νυχτερινός.

Γιατί δεν αμφέβαλλα ποτέ. Δεν αναρωτήθηκα ποτέ. Δεν σφίχτηκε το στομάχι μου ποτέ. Δεν έχασα την γη κάτω απ’ τα πόδια μου ποτέ. Γιατί υπάρχουν και άντρες σαν εσένα. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα ήθελα να πω. Για αυτό και μόνο θα φέρνω πάντα κρασί και ξηρούς καρπούς. Γιατί για χάρη σου, κέρδισα πίσω την καλή μου πρόθεση, απέναντι σε κλεμμένες στιγμές.

Γιατί αυτές οι στιγμές ήταν μιας άλλης. Όχι δικές μου. Ξέρεις πως δεν ήταν δικές μου.

Να μείνεις πάντα έτσι γελαστός και ξεκάθαρος και να σκορπίζεις την χαρά στο διάβα σου. Όπως κάνεις μέχρι τώρα.

Και αν με ρωτάς τι πιο βαθιά εύχομαι για σένα, είναι να σου ανταποδώσει η ζωή μια μέρα, την χαρά και τα χαμόγελα που σκορπάς γύρω σου. Εύχομαι να είμαι εγώ αυτή που θα στο κάνει. Εύχομαι να είμαι εγώ αυτή που θα στο ανταποδώσει. Αλλά θα σου συμβεί. Γιατί είναι σίγουρο. Σου το ορκίζομαι.

«Πως αλλιώς; Αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι»

Signed by NantinX

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *