Όσα είπες αλλά δεν βρήκες τα αρχίδια να κάνεις!

Ήμουν το απωθημένο σου είπες, η καψούρα σου και η εφηβική σου φαντασίωση.

Πρωινό Κυριακής, εσύ μεθυσμένος και ξενυχτισμένος να στριφογυρνάς στο κρεβάτι σου κι εγώ στο γραφείο να πληκτρολογώ με μανία… Και ξαφνικά… Ένα μήνυμα σου… Η αρχή! Το … ξεκαθάρισμα! Όσα ποτέ δεν περίμενα να ακούσω από το δικό σου στόμα. Προσπάθησες να δικαιολογηθείς με σύμμαχό σου το αλκοόλ. Τα είπες και ξαλάφρωσες είπες, ήθελες χρόνια να μιλήσεις αλλά δεν… Ήσουν σίγουρος πως δεν θα έβρισκες ανταπόκριση από πλευράς μου. Είδες πώς αλλάζουν καμιά φορά τα πράγματα;

Κι άφησα στην άκρη ενδοιασμούς, διαφορές ηλικίας, “μη”, “δεν πρέπει” και είναι λάθος και υπέκυψα! Υπέκυψα στην γοητεία και στους τρόπους που δεν πίστευα πως είχες. Βλέπεις εγώ σε είχα… μεγαλώσει. Για μένα ήσουν πάντα ένα… παιδάκι όπως μόνος σου είπες!

Τα τσαλακωμένα σεντόνια γεμάτα απ’ τον ιδρώτα σου, τα πεταμένα ρούχα σε όλο το σπίτι, τα αγκομαχητά, οι βαριές ανάσες στο λαιμό μου, οι γραντζουνιές στην πλάτη σου και τα καυτά φιλιά ούτε λεπτό δεν είχαν περάσει απ’ το μυαλό μου.

Υπέκυψα όμως κι όλα αυτά ήταν εκεί, μπροστά μου… Χωρίς ίχνος ενδοιασμών και “δεν πρέπει”.

Δεν σου ζήτησα τίποτα, δεν απαίτησα τίποτα. Ίσα ίσα… Σε προειδοποίησα. Δεν ήξερες που πας να μπλέξεις και με διαβεβαίωσες πως ήθελες να μάθεις.

Υπέκυψα στα αμήχανα φιλιά σου και στα χάδια σου με τρεμάμενα χέρια.

Κι όταν αγκαλιασμένοι ξαπλώσαμε στα σεντόνια που μέχρι λίγα λεπτά πριν έσφιγγα στα χέρια μου από πάθος και καύλα που εσύ με γέμιζες ένα πράγμα σε ρώτησα… Αν τώρα πια έπαψα να είμαι το απωθημένο σου. Είχα πολύ ακόμα είπες για να το ξεπεράσεις. Ήθελες πολλά ακόμη να μου δείξεις.

Έτσι σε μεγάλωσα εγώ; Να σκορπάς φιλιά και υποσχέσεις άνευ λόγου; Θα στο ξαναπώ για να το εμπεδώσεις! Δεν σου ζήτησα τίποτα απολύτως! Μόνος σου μίλησες για επόμενες φορές, μόνος σου ζήτησες μια ή πολλές ακόμη φορές. Μόνος σου…

Εγώ αγόρι μου δεν έχω ανάγκη από υποσχέσεις και όρκους, δεν με καλύπτουν, δεν μου κάνουν. Τα 20 ξέρεις τα έχω περάσει προ πολλού και ανεπιστρεπτί, η ενηλικίωση μου έγινε πολλά χρόνια πριν. Ξέρεις τι έχω ανάγκη; Ένα άντρα που θα βρει τα αρχίδια να μου πει “no more”! Που δεν θα σκορπάει αμφιβολίες, που δεν θα με έχει στο “περίμενε”! Έναν άντρα που θα βρει το θάρρος να μου πει “απόψε θα είμαι αλλού”! Έναν άντρα που όταν θα λέει “σε σέβομαι” θα το νιώθει σε κάθε του κύτταρο!

Όταν λοιπόν θα γίνεις αυτός ο άντρας, όταν θα μάθεις που σε παίρνει να παίζεις και που όχι, τότε να έρθεις να με βρεις. Μέχρι τότε συνέχισε να παίζεις το… παιδάκι! Επάξια κερδίζεις τον τίτλο!

Στην υγεία των απωθημένων και της καύλας της μιας εκείνης φοράς!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *