Ένα λεπτό πριν…

Ένα λεπτό πριν ερωτευθούμε…

Βλέμματα αμοντάριστα, συναντήθηκαν στην πρώτη επαφή. Λουσμένα με φως, ακτινοβολούσαν σε κάθε τους αντάμωμα. Πόση λάμψη μπορεί να ορμήσει από δύο μάτια; Διαπεραστικά κοιτάγματα σαν ρεύμα που τρυπά ηδονικά τις σάρκες μας. Λησμονήσαμε μέχρι και τα ονόματά μας σε εκείνη την πρώτη τυχαία συνάντηση.

Ένα λεπτό πριν ερωτευθούμε…

Πριν μπλεχτούμε σε ιδεατές αποπλανήσεις του νου. Εκείνες που καταφέρναμε με φωνές κι υποσχέσεις. Ήταν οι λέξεις ισχυρά δίχτυα, δενόμασταν. Σκορπούσες όλες εκείνες τις θεωρίες που διψούσα να ακούσω. Να πιστέψω στη μοναδικότητα, στην ολοσχερή μέθεξη των ανθρώπων. Λίγο πριν επινοήσουμε την ιδανική επαφή, πως αν οι ανάστατες ψυχές μας ενωθούν θα δυναστεύσουν ακόμη και το άπειρο.

Ένα λεπτό πριν ερωτευθούμε…

Κι η ανάσα μου κόντευε να αγκαλιάσει τη δική σου. Μια κοφτή ανάσα, που στάθηκε ικανή να ξεριζώσει όλα τα βαθιά πρέπει μας. Αναβόσβηναν μανιωδώς οι διακόπτες της λαχτάρας και του πόθου. “Αφέσου” μου ψιθύριζες νοητά κι όσο με πλησίαζες όλες οι δισταγμοί κατέρρεαν στο κενό. Αφηνόμουν λες και δεν ήξερα πόσο πονούν τα χείλη όταν διαχωρίζονται.

Ένα λεπτό πριν ερωτευθούμε…

Πριν πέσουμε σε μια μάχη εξ επαφής. Πριν ξεγυμνώσουμε τις καρδιές μας από τις βαριές περσίδες των ενοχών. Θαρρείς και το γυρέψαμε. Ο έρωτας μάτια μου δεν υπακούει σε κανόνες. Κύμα είναι, σφοδρό. Μια που μας ανυψώνει και μια που μας θανατώνει. Κι ας γνωρίζουμε πως θα τυλιχτούμε από ραγίσματα και γδαρσίματα, επιμένουμε. Έτσι καταλήγουν οι ερωτευμένοι, σημαδεμένοι με τη ρωμαλεότητα να ξεχειλίζει από τις εκδορές των κορμιών τους.

Ένα λεπτό πριν ερωτευθούμε…

Κι εσύ να μου απλώνεις με περίσσια αποφασιστικότητα το χέρι. Να σε ακολουθήσω με μάτια κατάκλειστα. Έτσι αξίζει να δίνεσαι, με βλέφαρα κατεβασμένα. Να βιώνεις το πάθος στο έπακρο, καψώνοντας όλες τις αισθήσεις σου. Κι ας παρεκκλίνεις της κανονικής πορείας, κι ας απέχεις μισή ανάσα από τον γκρεμό. Δεν ανατέλλει έρωτας δίχως κίνδυνο. Είναι τέτοια η φύση των ανθρώπων να έλκεται από ότι τη φοβίζει.

Ένα λεπτό πριν ερωτευθούμε…

Ένα λεπτό αργότερα. Κι ερωτευθήκαμε, δεθήκαμε. Κι ας σκορπιστούμε. Κι ας ξεπουληθούμε σε δανεικές τρυφερότητες. Σε άγνωστα σώματα που μόχθησαν να μας μοιάζουν. Κι ας βουτηχτούμε στα λάθη, υποσχόμενοι πως θα λησμονήσουμε ότι ζήσαμε, κι ας γνωρίζουμε πως κανείς μας δε θα θαφτεί στη λήθη. Ποιος καθάριος έρωτας κατάφερε να αφανιστεί; Κι ας γκρεμιστούμε μπρος ολοταχώς στα χάσματα. Θα αναστηθούμε με φιλιά της ζωής που πάντα κρύβουν μέσα τους μια γεύση από θάνατο.

Ένα λεπτό αφ’ ότου ερωτευθήκαμε…

Αρκούσε ένα λεπτό μάτια μου, για να αναφλεχθεί… Και μια αιωνιότητα για να καταλαγιάσει…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *