Και πάλι σε άφησα να φύγεις χωρίς να πω “σε θέλω”

Το πρώτο φως της ημέρας, μπαίνει από το χαλασμένο παντζούρι και νιώθω τα μάτια μου να τσούζουν.

Δεν κατάφερα να κοιμηθώ ούτε ένα δευτερόλεπτο όλο το βράδυ και στη σκέψη ότι πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι υποφέρω. Σε είχα πάλι κοντά μου εχθές και σε άφησα να φύγεις δίχως να πω τίποτα, παρά ανούσιες κουβέντες και αμήχανα γέλια.

Αισθάνομαι να με πονάει το κεφάλι μου, ο λαιμός μου, μα πάνω απ’ όλα τα χέρια μου. Προσπαθούσα τόσο να μην καρφωθώ για το πόσο σε θέλω, που δε σταμάτησα να πίνω από το κρασί μου.

Μόνη μου επιδίωξη να μουδιάσει το μυαλό μου, να μου θυμίζει όλα τα όνειρα που είδα με εσένα πρωταγωνιστή, όλες τις πονηρές σκέψεις που έκανα, εξετάζοντας μια μια τις φωτογραφίες σου.

Το ποτήρι στο στόμα μου αντικαθιστούσε εναλλάξ το τσιγάρο.

Εγώ που δεν ήθελα ποτέ να καπνίσω, κόντευα δίπλα σου να τελειώσω ολόκληρο πακέτο. Πρέπει να κρατήσω κάπως τα χείλη μου απασχολημένα σκεφτόμουν, για να μη λειτουργήσω ασυνείδητα και να σε φιλήσω, ή για να μην αρχίσουν να ξεπηδούν οι σκέψεις μια μια.

Μα πάνω απ’ όλα είχα το μυαλό μου συνέχεια στα χέρια μου. Τα έσφιγγα τόσο δυνατά για να μην κουνηθούν και αρχίσουν να χαϊδεύουν τα μαλλιά σου, τα χέρια σου.

Κι όμως τα κατάφερα, πέρασα όλη την ώρα κοντά σου και δεν έδειξα απολύτως τίποτα απ’ όσα αισθάνομαι για σένα. Ούτε καν σε εκείνο το σταυρωτό φιλί για καληνύχτα, που προσποιήθηκα ωραιότατα ότι ήταν τυπικό. Σε κοιτούσα να φεύγεις και ένιωσα αστραπιαία ανακούφιση, το σώμα μου άξαφνα χαλάρωσε, η καρδιά μου κατέβασε παλμούς. Γυρίζω σπίτι, ξεντύνομαι γρήγορα και πέφτω στο κρεβάτι. Τότε μόνο συνειδητοποιώ πως έχασα και πάλι απόψε την ευκαιρία, απλά και μόνο γιατί κώλωσα.

Την επόμενη φορά, καθησυχάζω τον εαυτό μου, “θα το βρεις το θάρρος και δε θα τον αφήσεις να φύγει”. Το μυαλό παίρνει φωτιά, αρχίζει και σκέφτεται πώς, πού και πότε θα είναι αυτή η επόμενη φορά.

Σήμερα σκέφτομαι, αυτή η μέρα θα είναι σήμερα.

Αρπάζω το κινητό μου κι αρχίζω να πληκτρολογώ ένα μήνυμα γεμάτο γελοίες προφάσεις με την ελπίδα να είναι αρκετές για να σε πείσουν και να μπορέσω να σε ξαναδώ. Ήμουν πάντα καλύτερη στο γραπτό λόγο, στις τετ α τετ συναντήσεις έβρισκα κάθε φορά έναν ευφάνταστο τρόπο να τα κάνω μαντάρα.

Διαβάζω τρεις φορές αυτά που έχω γράψει, προσθέτω και αφαιρώ. Με χέρια να τρέμουν πατάω το κουμπί της αποστολής. Η επόμενη κίνηση του παιχνιδιού είναι δική σου.

Κι εγώ έχω επιτέλους το χρόνο και το κέφι για να φτιάξω το ξεχαρβαλωμένο μου παράθυρο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *