Αφού δεν το θέλεις το “μαζί”

Τι γίνεται όταν ο φτερωτός θεός της μυθολογίας προσωποποιείται σε εκείνον που τόσο ποθείς ως “Ψυχή” (ερωμένη του Έρωτα) μένεις να ψάχνεις τρόπους να τον κρατήσεις κοντά σου; Κάπου εδώ περνάμε απ’ το μύθο στην πραγματικότητα.

Γνωρίζεις έναν άνθρωπο -εκείνον τον άνθρωπο- τυχαία, μαγεύεσαι κι αποσυντονίζεται ό, τι σταθερό συμβαίνει μέσα σου. Σεισμός 10 ρίχτερ, με ό,τι συνεπάγεται. Τα πρώτα ραντεβού είναι ικανά να σου δημιουργήσουν την αίσθηση του απόλυτου, του τέλειου, του αναπόφευκτου. Το σεξ σας είναι τόσο καλό που πια κανένα άλλο κορμί δε σε συγκινεί κι ο άνθρωπος που βρίσκεται απέναντί σου φαντάζει το απάνεμο λιμάνι να ρίξεις την άγκυρα σου και να προσδεθείς για αποβίβαση. Τα μηνύματα κι οι κλήσεις πάνε κι έρχονται. Οι αγκαλιές, τα φιλιά κι οι κοινές ώρες μονόδρομος, γιατί αν δε λέτε “καλημέρα” ή καληνύχτα κι ας μην είναι στο ίδιο κρεβάτι, τότε πώς;

Ωραία μέχρι εδώ, ε; Ε ναι! Γιατί προφανώς είδες μόνο τη μία πλευρά. Δεν πρέπει να ξεχνάς πως κάθε νόμισμα που σέβεται τον εαυτό του έχει δύο όψεις.  Ο άνθρωπος, λοιπόν, που άφησες να μπει στη ζωή σου και την άλλαξε, ίσως βλέπει τα πράγματα κάπως διαφορετικά. Για εκείνον όλα όσα κάνει για σένα είναι σημαντικά, αλλά ίσως δεν τα κάνει από έρωτα. Σίγουρα όχι με το ζόρι, απλά όχι με τον ίδιο σκοπό που έχεις εσύ στο κεφαλάκι σου. Ίσως το κάνει γιατί του αρέσει η ιδέα αυτή, ίσως από συνήθεια ή μοναξιά.

Αν πιστεύεις στη μαγεία του αναπόφευκτου και του ανεξήγητου, όλα αυτά που ζεις τα τοποθετείς εκεί. Δεν έχεις κι άδικο. Εξαιτίας του έρωτα έχουν γίνει τόσα. Υπάρχουν όμως κι οι άλλοι που ό,τι κάνουν δεν το κάνουν για το σκοπό που θεωρείς εσύ. Δεν ερωτεύονται. Γοητεύονται (ή ακόμη καλύτερα σαγηνεύονται) απ’ τις κινήσεις και τον τρόπο σου απέναντί τους. Τους συμπεριφέρεσαι σαν διαμάντι και λειτουργείς σαν την προστατευτική θυρίδα τους. Κι ας είναι απλά πέτρες.

Έτσι δημιουργείται μια σύγχυση καθώς οι μεν δημιουργούν την αίσθηση της σχέσης στους δε, χωρίς ωστόσο  να θέλουν να μπουν σε σχέση. Κι εκεί το κουβάρι όχι απλά μπερδεύεται, αλλά αντίθετα γίνεται γόρδιος δεσμός. Αλλά όπως επίσης είναι γνωστό απ’ την ιστορία του γόρδιου δεσμού “ό,τι δε λύνεται, κόβεται”.  Οι δε θεωρούν πια ότι είναι δεσμευμένοι, οι μεν συνεχίζουν το παιχνίδι με ό, τι κινείται κι εκτελείται.  Κι ο έρωτας, πού πήγε;

Μάλλον πουθενά γιατί δεν υπήρξε στην πραγματικότητα ποτέ απ’ τη μεριά τους.

Και κάπου εκεί σκάει κι η πρώτη αυτοσχέδια βόμβα. “Δεν έχουμε σχέση”. “Δε θέλω σχέση”. “Δε χρειάζονται οι ταμπέλες”. “Καλά δεν περνάμε κι έτσι;” και μένεις εσύ να αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος ή πόσο αλλάζει η ρημάδα η ταμπέλα τον έρωτα που έχει να σου δώσει.

Η άλλη πλευρά ερωτεύτηκε απλώς τον ερωτισμό μεταξύ σας. Όχι τον έρωτα στο απόλυτο του. Θέλησε το παιχνίδι, το νταλαβέρι, το αλισβερίσι που δημιουργήσατε. Δεν ένιωσε όπως εσύ. Έρωτας είναι να μην μπορείς να κάνεις βήμα χωρίς τον άλλον.  Κι εκείνος έκανε. Έρωτας είναι να μένεις άυπνος για ένα μήνυμα. Κι εκείνος κοιμόταν. Έρωτας είναι να θες μόνο εκείνον. Κι εκείνος ήθελε κι αναπληρωματικούς στο παιχνίδι Δ’ Εθνικής που δημιούργησε. Έρωτας είναι να μη βάζεις την ταμπέλα επίσημα, αλλά να ξέρεις πως έχει μπει χωρίς να πρέπει να πεις κάτι παραπάνω. Κι εκείνος μισούσε τόσο πολύ τις ταμπέλες κι ό,τι αυτές έγραφαν.

Φύγε και πάρε και τις ταμπέλες σου μαζί.  Υπάρχουν ωραιότερα κτήρια που θέλουν με την ταμπέλα να γίνουν πιο όμορφα. Είναι καυτά τα δικά σου συναισθήματα για να τα κάνει κουμάντο ένας άνθρωπος που το χλιαρό φέρει δίπλα το όνομά του.

Μην το καθυστερείς, φύγε καλύτερα όσο είναι νωρίς. Στο πρώτο “δε θέλω σχέση”. Αν δε θέλει στην αρχή, δε θα θέλει ούτε στη μέση. Πόσο μάλλον στο τέλος. Φαντάσου να περάσουν μήνες ή ακόμα και χρόνια για να καταλάβεις τότε ότι η φούσκα που έσκασε ήταν τσιχλόφουσκα και μάλιστα κακής ποιότητας, από εκείνες τίγκα στη ζάχαρη. Είναι μεν γευστικές, αλλά σκέψου πόσο κακό κάνουν στα δόντια σου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *