Το πιο σωστό λάθος

Ακούς το κινητό σου να χτυπάει, να χτυπάει επίμονα, στην οθόνη του αναβοσβήνει το όνομά του. Το όνομα εκείνου που πεθαίνεις ν΄ακούσεις τη φωνή του για λίγα λεπτά μόνο, ίσως και για λίγα δευτερόλεπτα, δεν έχει σημασία. Το δίλημμα στο κεφάλι σου γιγαντώνεται και το τηλέφωνο συνεχίζει να κουδουνίζει.

«Να το σηκώσω ή όχι;». Σαφώς και θα το σηκώσεις, το ξέρεις απ’ την πρώτη στιγμή, απ’ την πρώτη νότα του ήχου κλήσης, απλά είπες να βασανίσεις λίγο ακόμα το μυαλουδάκι σου, λες και δεν παιδεύεσαι ήδη αρκετά από την ύπαρξη και μόνο αυτής της κατάστασης. Αλλά για κάτσε, γιατί παιδεύεσαι; Αφού εσύ έχεις μάθει να οριοθετείς τον εαυτό σου και τα συναισθήματά σου, εσύ είσαι συνειδητοποιημένη, εσύ έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου τι θες, τι επιδιώκεις και τι αποζητάς, έτσι δεν είναι;

Έτσι είναι επειδή έτσι δήλωσες κι επειδή έτσι πρέπει να είναι και είναι η πρώτη φορά στην έως τώρα «αναρχική» και ασυμβίβαστη ζωή σου που ακολουθείς κανόνες και «πρέπει». Είναι η πρώτη φορά που συμβιβάζεσαι, που δεν διεκδικείς, που δεν απαιτείς, που δεν εκδηλώνεσαι, που δεν αφήνεσαι, που μετράς λέξεις, που κοροϊδεύεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Εσύ; Εσύ που πάντα πνιγόσουν απ’ την αλήθεια;

Πώς μπορείς να λες σ’ εκείνον πως δεν είναι τίποτα για σένα ενώ κατά βάθος σημαίνει τόσα πολλά; Όχι, όχι έτσι όπως το εννοεί ο όχλος. Όχι μελιστάλακτα και ρομαντικά. Σημαίνει πολλά γιατί ακόμα κι αν αύριο το πρωί ρίξει την αυλαία του «έρωτά σας» πάλι θα τον θες στη ζωή και στην καθημερινότητά σου με οποιοδήποτε ρόλο και τρόπο, εξάλλου εκείνος στο έμαθε αυτό. Γιατί πάντα θα κρατάς τα βράδια που περάσατε μαζί  να τα αναπολείς για να κοιμάσαι με τη σκέψη του, τα βλέμματα που ανταλλάξατε και τα πιο ξεκάθαρα και ειλικρινή «σε θέλω», «θέλω να σε δω», «μου λείπεις» που κατάφερες ποτέ σου να ξεστομίσεις.

Κατά βάθος ξέρεις πως δεν πρέπει να το σηκώσεις αυτό το αναθεματισμένο τηλέφωνο. Κάθε φορά λες πως θα είναι το τελευταίο μήνυμα, το τελευταίο φιλί, η τελευταία αγκαλιά, το τελευταίο βράδυ, μα δεν ήταν. Και να σου πω κάτι εμπιστευτικά; Ούτε το επόμενο θα είναι, ούτε το μεθεπόμενο… Γιατί όσο λιώνεις στο βλέμμα του, όσο αποζητάς το χαμόγελό του, όσο τρέμουν τα πόδια σου στο άγγιγμα του κι όσο βουρκώνεις στην πόρτα που κλείνει πίσω του τίποτα δεν θα είναι τελευταίο, πάντα θα υπάρχει και λίγο ακόμα.

Και εν κατακλείδι ποιος είναι αυτός που ορίζει το σωστό και το λάθος; Τα «θέλω» σου να τα βαφτίζεις πάντα σωστά ακόμα κι αν είναι τα μεγαλύτερα λάθη. Σήκωσε λοιπόν το τηλέφωνο, δε βαρέθηκες να το ακούς να χτυπάει; Σήκωσε το και κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη κι αντίκρισε το πλατύ χαμόγελο που μόλις σχηματίστηκε στο πρόσωπό σου. Ξέρεις πολύ καλά ποια είναι η αιτία. Αυτό το χαμόγελο είναι η αλήθεια σου.. Κι ας είναι λάθος… Αφού το θες!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *