Φόρος τιμής στη μνήμη του βασιλιά της ποπ μετά από 7 χρόνια απουσίας

Έχω να γράψω σχεδόν ένα χρόνο, δεν το θεωρώ πλέον απαραίτητο από τη στιγμή που ο καθένας μας γράφει ό,τι του κατέβει κι έχει άποψη για όλους και για όλα ανεξαιρέτως ηλικίας, εμπειρίας και μόρφωσης με την ασφάλεια που του παρέχει το facebook και την έτοιμη γνώση «copy-paste» της wikipedia. Όμως σήμερα θα το κάνω για τον εαυτό μου, μιας και σήμερα 25 Ιουνίου συμπληρώνονται 7 χρόνια από το θάνατο του ανθρώπου που η παγκόσμια βιομηχανία μουσικής χρωστάει τα άπειρα, από το ξεκίνημα του μέχρι το άδικο τέλος του.

Στα 50 του ανακοίνωσε ότι επιστρέφει για μια τελευταία περιοδεία και στις πρώτες κιόλας δύο ώρες εξαντλήθηκαν όλα τα εισιτήρια για όλες τις συναυλίες που είχαν αναρτηθεί, δίνοντάς του ακόμα και την ύστατη στιγμή μια ακόμα θέση στα ρεκόρ Guinness, εκτός των άλλων που ήδη κατείχε. Λίγες εβδομάδες, λοιπόν, πριν καν ξεκινήσει την περιοδεία του, απλά πέθανε. Οι φυλακές κέρδισαν έναν ακόμα κρατούμενο, τον γιατρό του, και ο κόσμος έχασε έναν τεράστιο καλλιτέχνη.

Φυσικό ταλέντο από τα 5 του κιόλας χρόνια, όνομα άμεσα συνυφασμένο με το «sold out» και τα «ρεκόρ guinness». Το χρυσό παιδί της Motοwn Records, το χρυσό παιδί του MTV. Ξεκίνησα μόλις να γράφω και δεν ξέρω τι να πρωτογράψω και πού θα καταλήξω γράφοντας. Όταν είσαι συνέχεια στην κορυφή, με τόσες πωλήσεις δίσκων, τόσα στάδια γεμάτα και τόσο φανατικό κοινό, μόνο και μόνο επειδή απλά τραγουδάς και χορεύεις, ο κίτρινος τύπος τρίβει τα χέρια του. Ένα σκάνδαλο με celebrities πουλάει όσο πουλάει ο κώλος της Kadarshian στο instagram. Γιατί το κράξιμο και το θάψιμο πάντα πουλάνε. Όταν μιλάμε για την πτώση του πρώην πλανητάρχη Μπιλ Κλίντον για ένα πήδημα με τη γραμματέα του ή για ένα Στέφανο Κορκολή για ένα πήδημα με ένα δεκαεξάχρονο, πόσο μάλλον να μιλάμε για έναν καλλιτέχνη τέτοιου μεγέθους. Με τη διαφορά ότι στον Κλίντον και τον Κορκολή υπήρχαν αποδείξεις. Τα δημοσιεύματα που υπήρχαν ανέκαθεν εναντίον του, ήταν τερατώδη όσο και η καριέρα του. Ακόμη και τώρα που δεν βρίσκεται εν ζωή, το πιο πρόσφατο δημοσίευμα περί παιδεραστίας και άλλες τέτοιες μαλακίες δεν έχει κλείσει καν εβδομάδα. Αν συνυπολογίσουμε ότι αφότου πέθανε διπλασιάστηκε η περιουσία του,θα «πουλάει» πάντα να μιλάνε γι’ αυτόν, ακόμα και εναντίον του, και τώρα ή σε 10 χρόνια από τώρα.
Όταν η ΝΑSΑ εξαπάτησε όλο τον κόσμο με «ντοκουμέντα» φωτομοντάζ για να κοντράρει την πρώην Σοβιετική Ένωση, για το ποιος πάτησε πρώτος στο φεγγάρι, με την τεχνολογία του 1970, το 2016 είναι πλέον τόσο εύκολο με τις δυνατότητες που σου παρέχει η τεχνολογία να «φτιάξεις» στοιχεία για έναν καλλιτέχνη που δε ζει καν ούτως ώστε να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του για πολλοστή φορά και ξέρεις ότι θα πουλήσει 100%.

Έναν καλλιτέχνη με χαμένη παιδική ηλικία, που έχει δεχθεί σωματική βία από λωρίδες και χλευασμό για τη μύτη του, από τον ίδιο του τον πατέρα στην πιο τρυφερή ηλικία. Με μόνιμη ασχολία από τα 8 του οι παγκόσμιες περιοδείες, αντί να παίζει με τους συνομήλικους φίλους του και να πηγαίνει σχολείο. Εννιά αδέρφια, όλα στην ίδια μουσική οικογένεια και ξεχώρισε μόνο ένα. Όλα λοιπόν, έχουν ένα τίμημα. Γι’ αυτό και ήδη στα 20 του χρόνια τον ήξερε όλος ο πλανήτης χωρίς να έχει εφεύρει τον τροχό ή το τηλέφωνο. Απλά τραγουδούσε και χόρευε και όλο αυτό του έβγαινε αβίαστα και φυσικά, χωρίς καμία προσπάθεια. Η πρωτοπορία ήταν επίσης μια λέξη άμεσα συνυφασμένη με αυτόν τον άνθρωπο. Δεν επαναπαύθηκε ποτέ στις δάφνες του, δε βολεύτηκε ποτέ στις πωλήσεις του, δεν έκανε ποτέ κάτι μέτριο. Η εμφάνισή του έπρεπε να είναι τόσο άψογη, όσο και τα τραγούδια του, τα βιντεοκλίπ του, τα εξώφυλλα των δίσκων του και ο ηλεκτρισμός που υπήρχε στις συναυλίες του. Η μουσική βιομηχανία του πλανήτη από τα 50’s έως τα τέλη των 80’s κυρίως, δημιούργησε τέρατα μουσικής όπως τους Frank Sinatra, Ray Charles, Elvis Presley, John Lennon, James Brown, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Pink Floyd, David Bowie, Rolling Stones, U2 και άλλους τόσους που αν τους γράψω όλους θα ξεφύγω από το θέμα, όμως για κάποιο μαγικό λόγο δεν τον ξεπέρασε κανείς, όχι σε «ποιότητα μουσικής» απαραίτητα, για να μη λέμε και ό,τι θέλουμε, σε σύνολο προσφοράς καλλιτεχνικού όγκου. Όλοι οι παραπάνω καλλιτέχνες είχαν ένα-δυο-τρία πράγματα δυνατά ως προς αυτό που εκπροσωπούσαν και είχαν και «στοχοποιημένο» κοινό οι περισσότεροι, δεν επένδυσαν όμως όλοι αυτοί σε όλα, όπως, σε καινοτόμα βιντεοκλίπ, που στην ουσία ήταν υπερπαραγωγές, ταινίες μικρού μήκους, σε θηριώδεις συναυλίες με ήχο, εικόνα, φώτα και show που ούτε σήμερα 30-40 χρόνια μετά, δεν μπορούν να υποστηριχθούν από καμία εταιρία ή σκηνοθέτη. Δημιούργησε δικές του χορευτικές κινήσεις που έμειναν για πάντα στην ιστορία και όταν βλέπεις κάποιον να τις μιμείται απλά καταλαβαίνεις απευθείας ποιον παριστάνει.

Όλα τα του τραγούδια μιλούσαν πάντα για ειρήνη, αγάπη, ομορφιά και έναν κόσμο ενωμένο, χωρίς πόνο, δυστυχία, φτώχεια και κακία. Δώρισε δισεκατομμύρια δολάρια σε φιλανθρωπίες για μικρά παιδιά, σε πανεπιστήμια μαύρων και όχι μόνο, αλλά έκανε και ο ίδιος το δικό του φιλανθρωπικό ίδρυμα, αυτά όμως δεν τα γράφουν οι δημοσιογράφοι γιατί το «καλό» δεν πουλάει, φίλε μου. Ενέπνευσε κάποιες χιλιάδες καλλιτέχνες παγκοσμίως για να ξεκινήσουν να τραγουδούν ή για να γίνουν καλοί χορευτές. Είναι ανυπολόγιστο σε πόσο κόσμο τραγούδησε συνολικά σε όλη του την καριέρα ή πόσους φαν έχει σε κάθε γωνιά της γης.

Κι ας προσγειωθώ λοιπόν λίγο τώρα από το glitter για να δούμε και το παρασκήνιο. Ποιος τον ρώτησε με ποιον τρόπο ισορρόπησε όλη αυτή τη δόξα κάθε νύχτα που τελείωνε μια συναυλία του με 100.000 κόσμο εκ των οποίων οι 10.000 λιποθυμούσαν μπροστά του μόνο και μόνο επειδή τον έβλεπαν; Ποιος τον ρώτησε με ποιον τρόπο ισορρόπησε ψυχολογικά όταν προσπάθησε να ζήσει στα 30 του τη χαμένη παιδική του ηλικία φτιάχνοντας ένα λούνα παρκ στο σπίτι του, έχοντας απωθημένα, όπως όλοι μας; Ποιος τον ρώτησε με ποιον τρόπο ισορρόπησε όταν δε μπόρεσε ποτέ στη ζωή του να περπατήσει χωρίς να έχει έναν στρατό δίπλα του, άπλα για να κάνει μια βόλτα σε ένα πάρκο; Ποιος τον ρώτησε με ποιον τρόπο ισορρόπησε το να κλαίνε εκατομμύρια γυναίκες ενώ αυτός ήταν τόσο δυστυχισμένος μέσα του, ψάχνοντας μόνιμα τη σεξουαλική του ταυτότητα και να μην μπορεί κανείς να τον δει αντικειμενικά ως άντρα; Ποιος τον ρώτησε με ποιον τρόπο ισορρόπησε μέσα του, όταν το 1993 βρέθηκε ο πρώτος πατέρας παιδιού που πήγαινε στο ράντσο του και έκανε πλύση εγκεφάλου στο παιδί του να πει ψέματα ότι το κακοποίησε προκειμένου ο πατέρας αυτός να κάνει «ανάσταση» με τα 22 εκατομμύρια που του απέσπασε; Και λέω ο πρώτος γιατί μετά έγινε σύστημα και αυτή ήταν η αρχή για να του κολλήσει η αιώνια ρετσινιά του παιδεραστή. Ποιος τον ρώτησε με ποιον τρόπο ισορρόπησε μέσα του, όταν είχε την πασίγνωστη ασθένεια «λεύκη» και επειδή έμοιαζε με σχολικό γεωφυσικό χάρτη, έκανε επέμβαση με αποτέλεσμα να γίνει όντως λευκός από μαύρος για λόγους αισθητικής; Αλλά φυσικά, και εκεί βρήκε πάλι πάτημα ο κίτρινος τύπος να πει πως αρνήθηκε τη φυλή του. Ένα σπυράκι βγάζει η κυρά Σούλα που ετοιμάζεται για τη λαϊκή αγορά και το μακιγιάρει όλη μέρα, άρα τι; Αρνείται την αντίδραση του οργανισμού της για να πετάξει σπυρί με το να το βάψει; Αν λοιπόν είσαι μαύρος και έχεις λεύκη, έχεις τα χάλια σου, πόσο μάλλον να είσαι ο συγκεκριμένος μαύρος και να είναι όλες οι κάμερες των media του πλανήτη πάνω σου για 5 δεκαετίες σερί. Άλλωστε, με τον μαύρο που απαρνείται τη φυλή του δε νομίζω να συνεργάζονται μετά μαζί του όλοι οι διάσημοι μαύροι του πλανήτη κάθε είδους ιδιότητας. Γιατί οι μαύροι στην εξέλιξη του σάπιου δυτικού πολιτισμού, βίωσαν από λευκούς πράγματα που ούτε στον εχθρό μας φίλοι μου «λευκοί». Δεν αντιμετωπίστηκαν ως άνθρωποι, αντιμετωπίστηκαν ως χιμπατζήδες, συνεπώς θα είχαν κάθε λόγο να τον απορρίψουν αν όντως συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ποιος τον ρώτησε με ποιον τρόπο ισορρόπησε μέσα του όταν όλοι ξαφνικά ήταν εναντίον του για την εκκεντρικότητά του και για αυτά που έγραφαν οι «φυλλάδες», ενώ ταυτόχρονα εκτός από σταρ παρέμενε ένας απλός άνθρωπος με τις ίδιες ανάγκες που έχει ο κυρ-Μήτσος που διατηρεί καφενείο στο χωριό;

Εννοείται πως κάποιοι που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο θα πουν, τι μαλακίες γράφω, πως έχω μασήσει το κουτόχορτο που μας πούλησε ο τραγουδιστής για να καλύψει την εικόνα του, πως είμαι υπερβολικός, πως «σιγά τον καλλιτέχνη», πως γελάνε και τα πλακάκια, πως είναι παιδεραστής, πούστης και πρεζάκιας κι ένα σωρό τέτοια. Τις ξέρω τις αντιδράσεις πριν καν ξεκινήσω να γράφω, μα δεν πρόκειται να μπω σε διαδικασία περαιτέρω ανάλυσης ή υπεράσπισης, ούτε δικηγόρος είμαι, ούτε αδερφός του. Τον παρακολούθησα από τα 6 μου χρόνια σε όλα του τα στάδια, σε όλες του τις φάσεις, καλές και κακές, μελέτησα τη ζωή του, το παρασκήνιο, τις συνεντεύξεις του, τις κινήσεις του, το μυαλό του, την ευφυΐα του,τη μουσική του, τους μουσικούς του, την ακμή και την παρακμή του και αργότερα σχημάτισα την άποψή μου. Το να διαβάζω 7 χρόνια μετά από το θάνατό του, ότι ανακάλυψε η αστυνομία πορνογραφικό υλικό με παιδάκια από το 2003 στο σπίτι του και να βλέπω σχόλια εν έτει 2016 του τύπου «τον πήρε ο Θεός νωρίς για να μη βασανίσει κι άλλα παιδάκια», είναι τουλάχιστον αστείο. Είναι το ίδιο αστείο με το να περιμένει κάποιος τη Δευτέρα Παρουσία σύμφωνα με την παιδική πλύση εγκεφάλου από τη γιαγιά, «πίστευε και μη ερεύνα» και ότι στην Παναγία εκσπερμάτωσε ο κρίνος η οποία Παναγία γέννησε ένα παιδί που περπατούσε πάνω στο νερό και διπλασίαζε τα ψάρια. Κι όποιος απορήσει γιατί μπερδεύω την φούσκα της θρησκείας που μας φύτεψαν, υπενθυμίζω πως οι μεγαλύτεροι, αληθινοί παιδεραστές υπήρξαν οι «εκπρόσωποι» του Θεού σας, αλλά ναι, ξέρω, εκεί τουμπεκιάζουμε και τα κουκουλώνουμε. Όμως, μεγαλώσαμε, διαβάσαμε, ακούσαμε, προβληματιστήκαμε, βιώσαμε, κρίναμε και πλέον είναι δύσκολο να μασήσουμε πως προσπαθεί με κάθε μέσο ο οποιοσδήποτε να μας πείσει πως είναι έτσι.

Οι εν ζωή παιδεραστές είναι στη φυλακή, κι αν δεν είναι θα πάνε, κι αν δεν πάνε, κρίμα αλλά έτσι είναι. Οι εν ζωή παιδεραστές δεν αφιερώνουν τη ζωή τους στα παιδιά. Οι εν ζωή, έστω, celebrity παιδεραστές δεν εκμεταλλεύονται τη φήμη τους για να δώσουν εκατομμύρια για φτωχά και δυστυχισμένα παιδιά.
Απλά μας γοητεύει η ρετσινιά που βγαίνει για κάποιον, όποιος κι αν είναι, μας αρέσει η ίντριγκα, πεθαίνουμε για παραπληροφόρηση και κράξιμο, είναι όλη μας η τροφή. Έγιναν δεκάδες δίκες πριν πεθάνει και αθωώθηκε πανηγυρικά σε όλες, Γιατί στην Αμερική, ακόμα κι αυτός θα πήγαινε φυλακή αν όντως είχε φερθεί έτσι και σε κάποιες πολιτείες ίσως και σε εκτελεστικό απόσπασμα. Και ρωτάω, λοιπόν, ποιος σωστός πατέρας θα δεχόταν απλά ένα χρηματικό ποσό σαν ηθική βλάβη αν όντως του είχαν κακοποιήσει το παιδί του με το παιδεραστή να συνεχίζει κανονικά τη ζωή του;

Κάποτε είχαμε μόνο τις τηλεοπτικές ειδήσεις και τις εφημερίδες για να εξαπλώσουμε και να γιγαντώσουμε κάτι, απλά ήθελε το χρόνο του, με το ίντερνετ ως προέκταση του χεριού μας πλέον, μπορούμε πολύ εύκολα σε μια και μόνο ημέρα, αν η είδηση είναι «πιασάρικη» και αναφέρεται σε δημόσιο πρόσωπο να την καταπιούμε αυτόματα. Πρόκειται για το γνωστό φαινόμενο «ε, αφού το λένε όλοι, έτσι θα είναι». Είναι το απλό παράδειγμα που όσο υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έδωσαν έστω και ένα ευρώ για να πάνε να δουν «αγάπη μόνο» σε κάποιο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης στην Ελλάς του 2016, άλλο τόσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα αμαυρώνουν την παγκόσμια μουσική κατάθεση ψυχής ενός τόσο μεγάλου καλλιτέχνη, με δημοσιεύματα που «και καλά» έχουν νέα στοιχεία. Επτά χρόνια πεθαμένος και ασχολείται ακόμα μαζί του όλος ο κόσμος, έστω και για τον λάθος λόγο.

Κάποιος, κάποτε, είπε πως δεν υπάρχει αρνητική διαφήμιση. Υπάρχει απλά, διαφήμιση.

Στη μνήμη του βασιλιά της ποπ, Michael Jackson.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *