Θέλω να γυρίσω στα παλιά (έστω για ένα λεπτό)!

Πόσες φορές έχεις νιώσει να θες να γυρίσεις στα παλιά; Όχι σε κάτι συγκεκριμένο, γενικότερα, σε παλαιότερες εποχές, καταστάσεις, ανθρώπους. Δεν είναι ότι κάτι σου λείπει, ότι δεν είσαι ευτυχισμένος με την παρούσα φάση της ζωής σου, απλά μια νοσταλγία.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, ένα ποτήρι κρασί κι ένα τσιγάρο είναι αρκετά για να μου κρατήσουν συντροφιά στο μπαλκόνι μου, λίγα λεπτά αργότερα ακούω ένα αυτοκίνητο, σταματάει μπροστά από τη διπλανή πολυκατοικία κι απ τη θέση του συνοδηγού κατεβαίνει η κοπέλα του τρίτου. Ο οδηγός κατεβαίνει κι αυτός, τη φιλάει και της λέει με τρυφερότητα «πήγαινε, μη φωνάζει ο μπαμπάς σου». Δεν έκρυβαν όμως μόνο τρυφερότητα τα λόγια του, αυτό που υπερτερούσε ήταν ένας καημός. Καημός που την άφηνε και δεν θα κοιμόντουσαν αγκαλιά , αυτό το βράδυ. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν περάσει ούτε 10 χρόνια που έφυγα απ’ το πατρικό μου, κι όμως αντικρίζοντας αυτό το σκηνικό ένιωσα μια απέραντη νοσταλγία, μου φάνηκε αιώνας η τελευταία φορά που κάποιος με άφησε στην πόρτα του πατρικού μου.

Είναι αυτό το συναίσθημα που σε κατακλύζει και σε κάνει να γυρνάς στο παρελθόν σε μηδενικό χρόνο. Θυμάσαι τα χρόνια σου στο σχολείο;  Τότε που έγραφες στιχάκια στα θρανία, που οργάνωνες ολόκληρα «εγκλήματα» με την κολλητή σου μπας και φιλοτιμηθεί το «γαϊδούρι» και σου μιλήσει και πάψει πια αυτός ο έρωτας να περιορίζεται σε κάτι «πλατωνικό», που πήδαγες μάντρες και κάγκελα για να κάνεις κοπάνα; Και μετά; Τα βράδια που ξενυχτούσες με το ακουστικό ( του σταθερού τηλεφώνου, εννοείται, και με καλώδιο παρακαλώ) σκουλαρίκι και υστερίαζε η μαμά σου έξω απ’ την πόρτα «κλείσ’ το επιτέλους!»;

Δεν μετανιώνεις για όσα έκανες αργότερα, περήφανος είσαι για κάθε πράξη σου, όπως κι εγώ, όπως και όλοι μας. Αλλά να, τόσα χρόνια με τον ίδιο άνθρωπο θα ήθελες να ζήσεις έστω και για μια στιγμή το φτερούγισμα αυτό της καρδιάς περιμένοντας ένα μήνυμα του, την ώρα που θα τον δεις, εκείνα τα πρώτα αμήχανα αλλά και ταυτόχρονα χαριτωμένα ραντεβού, τα πρώτα βράδια που πάλευες να κοιμηθείς στο κρεβάτι του αλλά δε σε άφηνε η έξαψη και η υπερένταση της στιγμής.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα τα πιο απλά πράγματα θα σου θυμίζουν το παρελθόν και θα σε κάνουν να αναπολείς στιγμές. Γι’ αυτό ζήσε την κάθε στιγμή σου στο έπακρο, μη σκέφτεσαι το μετά, μην τα υπεραναλύεις όλα και πάνω απ’ όλα μη μετανιώνεις για τίποτα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *