Το παραμύθι…

Αναζητώ, αρχίζω, αντιλαμβάνομαι, απορώ, θα ‘θελα και το «αφήνομαι» ανάμεσά τους. Αναζητώ τη «στιγμή», αυτή τη μαγική στιγμούλα που σε μαγεύει και σε κάνει να αφεθείς. Δεν αφήνομαι, «κι αν αφεθώ να ‘χουνε κάπου να με πάνε», δε νοιάζομαι για το «που» , για να αφεθώ θα έχω εμπιστοσύνη και εμπιστοσύνη να μην έχω θα θέλω ταξίδι και προορισμό να μην έχω, θα έχω χέρι να κρατάω. Ένστικτο έχω, ανόθευτο και όνειρα κλεισμένα σε κουτάκι μισάνοιχτο, για να παίρνουν αέρα, για να παίρνω αέρα. Άσε με να τα ονομάζω «στόχους», όνειρα είναι με άλλη ονομασία, για να μη με τρομάζουν. Το χρειάζομαι το χεράκι που έρχεται και με παίρνει, όπως και τις λέξεις που δεν ξέρω να διαχειριστώ κι αν το αποτέλεσμα είναι χαμόγελο τι τις θέλεις τις επεξεργασίες μυαλό μου;

Δεν μου αρέσουν τα παραμύθια, εκείνα που λένε στα παιδιά, αυτό το «μια φορά κι έναν καιρό», κάθε φορά η ίδια έναρξη, κάθε φορά «μια φορά…», καμία φαντασία, πολλές φορές και πολλούς καιρούς και πάντα «ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Εγώ ήθελα και συνέχεια, ήθελα να ξέρω το «δέκα χρόνια μετά», δεν πίστευα σε αυτά τα παραμύθια, πίστευα στο «κάθε φορά», πίστευα στο δικό μου, στο δικό σου, στων άλλων. Χωρίς νεράιδες και μαγικά ραβδιά, χωρίς πρίγκιπες και πριγκίπισσες, με ανθρώπους, γήινους, με ζωές που διασταυρώνονται, με τροχιές μαγικές, αυτά είναι παραμύθια, τα απρόσμενα. Με αλήθειες και ψέματα, με αγάπη κι ένταση, με χάδια και λόγια, με πράξεις, αυτά είναι παραμύθια. Με ένστικτο που ξέρει ότι θα έρθουν κι όποτε προειδοποίησε είχε δίκιο.

Όχι «μια φορά κι έναν καιρό», κάθε φορά και κάθε καιρό, αυτά είναι παραμύθια. Με παραμυθιάσματα και δράματα, με εξέλιξη, αμοιβαία, αυτά είναι παραμύθια. Με εσένα, εμένα, εκείνον, εκείνη, με εμάς, αυτά είναι παραμύθια. Χωρίς «ζήσαν καλά», ζούμε θέλω, παρόν, και τι θα πει «καλύτερα»; Ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης; Θέλω να ζούμε καλά, αυτά είναι παραμύθια για εμάς, να ζούμε καλά εμείς, αυτά είναι παραμύθια. Με ζωή, με παρόν, με πνοές ανταλλασόμενες, με αγάπη, αυτό είναι παραμύθι, η αγάπη. Όρισε την όπως θέλεις, βρες λέξεις, στόλισε την.

Η ζωή είναι παραμύθι, βρες μια οπτική που να σου κάνει και κάν’ τη δική σου, για όσο, και δες το παραμύθι σου σχεδόν μεθυσμένος, σχεδόν μαγεμένος, σχεδόν αφημένος, η οπτική σου είναι το θέμα, η οπτική σου είναι το παραμύθι, «perception is reality», λένε. Σαν αστραπές οι λέξεις, έρχονται, φωτίζουν, γελάνε και μαζί με τις λέξεις γελάνε και τα μάτια σου, γελάει η ζωή μου, οι πράξεις. Απόδειξη χωρίς πράξεις υπάρχει; Δεν… Βλέπεις; Δεν τις χρειάζομαι τις λέξεις, γεμίζω ένα σακούλι με πράξεις, το φυλάω για μένα, αυτή είναι η απόδειξη, θησαυρός.

Ενίοτε εστιάζω σε κάτι μετέωρα, σαν φιμωμένες μνήμες, σαν θυμωμένες χαρές, σαν το βλέμμα σου, σαν την άνοιξη που φέρνει βροχές, σαν τις βροχές που φέρνουν λύτρωση, μας ξεπλένουν, σαν ανάσταση, σαν επανάσταση, σαν κάτι που δεν κλείνεται στο στενό κλουβί του ορισμού. «Αγάπη μου η ζωή δεν καθορίζεται…». Συννεφιάζει, συννεφιάζεις κι εσύ, μα έχεις έναν ήλιο μέσα σου μάτια μου και σύννεφα στο μυαλό σου και είπα στα βάρη να πετάξουν, στις λέξεις να φωνάξουν και στις ζωές να ζήσουν, να ζήσουν το παραμύθι τους, να το αντέξουν, να το αγαπήσουν. Σ’ εμένα δε λέω τίποτα, μόνο παρατηρώ.

Και μετά πάλι όλα τα «Α», αναζητώ, αρχίζω, αντιλαμβάνομαι, απορώ και ενίοτε αφήνομαι στο παραμύθι μου με το «ζουν καλά», με το «ζούμε καλά εμείς». Αυτά είναι παραμύθια, οι άνθρωποι της ζωής σου δεν είναι οι άνθρωποι που σου είπαν τις πιο καλές κουβέντες, είναι οι άνθρωποι που σου έδωσαν τα πιο σπουδαία ερεθίσματα, που σου άλλαξαν τα δεδομένα, που σε έκαναν να αναθεωρήσεις, να τολμήσεις, να επαναπροσδιορίσεις ιδέες, αξίες, κοσμοθεωρία, εαυτό. Αυτοί είναι οι ήρωες των παραμυθιών μου, δεν είναι πολλοί, είναι «όσοι», αυτοί είναι οι ήρωες κι αυτά είναι παραμύθια. Και σ΄αυτά αφήνομαι…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *