Θύτης ή θύμα;

Θυμάμαι ακριβώς την ημέρα και την ώρα που άκουσα την πιο σωστή φράση που έχω ακούσει τα τελευταία 30 χρόνια. Ήμουν σε μια τάξη θυμάμαι, κοιτούσα μια δασκάλα φιλολογικών με θλιμμένα μάτια, μπήκε στην τάξη και μας είπε μόνο εκείνη τη φράση μιας και ήταν η τελευταία μέρα στο σχολείο και μετά θα βγαίναμε έξω στη «ζωή».

«Καλά μου παιδιά», είπε με ύφος σαν να μην μας ξανά αντίκριζε ποτέ ξανά, «στον κόσμο θα συναντήσετε δύο ειδών ανθρώπους, τους θύτες και τα θύματα, πρέπει να αποφασίσετε στη ζωή σας τι ακριβώς θέλετε να γίνετε». Μα φυσικά, κανείς δε θα ήθελε να είναι θύμα κανενός έτσι δεν είναι; Κι όμως, υπάρχουν καταστάσεις που πρέπει να γίνεις το θύμα για να κάνεις αυτό που θες,  αλλά πρέπει να γίνεις και θύτης για να ξεφύγεις από τον ίδιο το θύτη σου μετά!

Είναι πολύ εύκολο να γίνεις θύμα, με μία μόνο κίνηση, κατεβάζοντας το κεφάλι είσαι πλέον ένα ωραιότατο θύμα. Όταν όμως ανεβάζεις το κεφάλι ψηλά, φτάνεις στην άκρη του γκρεμού και αναπολείς. Πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων, πρέπει να αναθεωρήσεις τα πρέπει σου, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος ψυχολογικά να μην λυγίσεις, να μη σπάσεις, να μη δακρύσεις, να μη νιώσεις κατώτερος του εαυτού σου, να ξεπεράσεις τα όρια, να ρισκάρεις, να πληγώσεις χωρίς να πληγωθείς, να νιώσεις όπως δεν ένιωσες ποτέ. Ω ναι!! Θα σου αρέσει πολύ, θα φτιάξεις τον τοίχο σου τότε που κανείς δε θα μπορεί να μπει με το έτσι θέλω, κανείς δε θα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις ότι είσαι ένα σκουπίδι, μια βδέλλα, κανείς δε θα μπορεί να σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι ζητώντας συγνώμη μόνο και μόνο επειδή είχες συνηθίσει να το κάνεις γιατί έτσι σε μάθανε και σε γαλούχησαν για να περνάνε εκείνοι καλά, και αυτομάτως όλα μα όλα όσα ήθελες να κάνεις στα στέλνει το σύμπαν σαν να σου τα χρωστούσε, νιώθεις ότι σε ακούνε όλα εκείνα τα πνεύματα που ίσως ήθελες να νομίζεις ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο γύρω μας από το ανθρώπινο είδος.

Κι όμως, κάτι μαγικό συμβαίνει εκείνη την ώρα, είναι σαν να βλέπεις τον εαυτό σου έξω από το σώμα σου να είναι τόσο δυνατός, τόσο ανίκητος, τόσο μα τόσο Υπεράνθρωπος μόνο και μόνο επειδή διακατέχεται από αυτοπεποίθηση. Όλα εκείνα που σε έκαναν τότε, εκείνη την εποχή να νομίζεις ότι όλα έχουνε τελειώσει μόνο και μόνο επειδή ήσουν ανένδοτος να κάνεις κάτι παραπάνω από αυτό που ίσως χρειαζόταν, ξαφνικά σβήνονται από τη μνήμη σου σαν να περνά ένα σφουγγάρι και να τα σβήνει όλα, μαγικά ! Νιώθεις τόσο αλλιώτικα, τόσο αλήτικα, που καμιά φορά λες… Θύμα ε; Ευχαριστώ δε θα πάρω.

Απλά σκέψου, ότι συμβαίνει, λένε, γίνεται για κάποιο λόγο όμως το τι επέρχεται από τις πράξεις μας αφορά εμάς,  μονάχα εμάς και κανέναν άλλον. Εσύ αποφασίζεις για αυτά που θες να ζήσεις ακόμη και για αυτά που θες να νιώσεις, ακόμη και για αυτά που ξέρεις ότι θα κλάψεις στο τέλος ακόμη και αυτά εσύ τα προκαλείς. Με τις πράξεις σου.. Αν δε τα προκαλέσεις όμως να ξέρεις ότι πάντα κάπου εκεί έξω παραμονεύει εκείνος που θα σου τα προκαλέσει χωρίς να ρωτήσει και τότε θα είσαι το πραγματικό θύμα!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *